Afscheid van docente Engels Chantal Kerckhaert

Afscheid van docente Engels Chantal Kerckhaert

25/06/2018

De Rede

Op haar negentiende stond ze al voor de klas. Want dat was wat ze altijd al wilde. Zowat heel haar familie zat in het onderwijs. Dat heeft dus ongetwijfeld alles met de goede genen te maken. Maar voordat Chantal Kerckhaert het onderwijs instapte, wilde ze nog een reis maken. Naar Amerika, waar ze drie maanden ging werken in een scoutingkamp. Kerckhaert, nu inmiddels al éénendertig jaar docente Engels, moet er nog een beetje om lachen. 

“Ik solliciteerde vanuit Amerika. Mijn sollicitatiebrief was op luchtpostpapier – zo ging dat toen nog, hè - in de hoop dat-ie op tijd aan zou komen. Ik werd aangenomen op de Valckeburcht in Sas van Gent. Daar heb ik gewerkt van ’82 tot ’85. Maar tegelijkertijd werkte ik ook nog op de toenmalige Nijverheidsschool in Sas van Gent. Toen ik eenmaal voor de klas stond, ben ik ook direct begonnen aan de lerarenopleiding Engels! Tijdens mijn middelbare schoolperiode volgde ik immers bijna elke zomer een Engelse talencursus in Londen, Cambridge, Oxford of Eastbourne. De liefde voor de taal was dus al vroeg geboren!”

De Schans
Omdat ze zo graag Engels wilde geven, solliciteerde ze in 1985 naar de Schans, een school voor voortgezet speciaal onderwijs, voor kinderen met leer- en opvoedingsmoeilijkheden. “Daar heb ik met heel veel plezier gewerkt. Het was daar ontzettend gezellig, de collegialiteit was fantastisch.”Maar na 15 jaar De Schans was Kerckhaert toch weer toe aan een nieuwe uitdaging. Ze kwam terecht op De Rede, waarvan bekend was dat het zou gaan fuseren met de Schans. Ze heeft altijd alle vmbo-klassen gedaan en voelde zich daar als een vis in het water. “Dat ging eigenlijk best goed. Maar ik had de wind er wel onder, hoor. Ik zei wel eens: Ik heb respect voor jullie, maar dat betekent dat jullie ook respect voor mij hebben. En dat werkte!”

Vakantie
Op de allereerste dag van de zomervakantie 2015 sloeg het noodlot toe. Er werd bij Kerckhaert een nekhernia geconstateerd. De neuroloog dacht dat het binnen acht weken wel over zou zijn en dus ging ze met een gerust gevoel op vakantie, met nekkraag en al. Maar het ging niet over, het werd eigenlijk alleen maar slechter: “Ik ging toch naar school, weer inclusief nekkraag, maar dat was geen succes. Anton du Pont, de toenmalige directeur, zag aan mij dat het absoluut niet ging. Hij haalde mij uit de klas, stuurde de leerlingen naar de aula en zei: ‘’Ik stuur je nu naar de ARBO-arts.’’ Die regelde dat mijn werkplek door een ergotherapeut onderzocht en aangepast werd. Ondertussen ging ik naar het Sint Jan-ziekenhuis in Brugge en daar werd al vrij snel MS (Multiple Sclerose) vastgesteld.”

Donderslag
“Dat kwam als een donderslag bij heldere hemel. En het gekke is: dat wil je dan eigenlijk niet direct onder ogen zien, hè. Ik wilde blijven werken. Maar die ziekte is zo slopend en grillig dat al gauw duidelijk werd, dat dat niet meer mogelijk was. Het duurde even voor ik me realiseerde dat dat het einde van mijn arbeidzame leven betekende.” Op 19 juni j.l nam Chantal Kerckhaert afscheid van de school. “Ik wilde zo graag blijven werken, dat ik het er best moeilijk mee had. Eigenlijk kan ik de school niet missen. Ik zit er dus toch over na te denken om er na de zomervakantie vrijwilligerswerk te gaan doen. Leerlingen die dat nodig hebben bijspijkeren bijvoorbeeld.’’